Sükutdan Doğan Qələbə: Hacı Əliyev-in 35 İllik Tale Yolu
21 aprel…
Zaman bir dövrəni tamamlayır.
Bəzi tarixlər sadəcə təqvimdə bir gün deyil. gün bir ömrün, bir mübarizənin, bir iradənin zaman içində aldığı formanın simvoluna çevrilir. Bu illər sadəcə sayılmır — onlar hiss olunur, yaşanır, çəkilir və nəhayət, mənaya çevrilir.
Hacı Əliyevin 35 yaşı da belə bir məqamdır.
Bu, keçilmiş yolun hesabatı deyil. Bu, davam edən bir mübarizənin növbəti mərhələsidir. Çünki bəzi insanlar üçün zaman dayanacaq deyil — o, yalnız keçid nöqtəsidir.
1991-ci ilin 21 aprelində, Naxçıvan torpağında bir uşaq dünyaya
gəldi. Həmin an heç kim bilmirdi ki, bu uşaq bir gün döşək üzərində bir fəlsəfəyə çevriləcək. Amma bəzən talelər öz istiqamətini erkən göstərir.
O, güləşçi ailəsində doğuldu. Atasının məşqçi olması onun ilk müəllimi, ilk istiqamətvericisi oldu. Amma bu təsir sadəcə texniki deyildi. Bu, bir baxış idi — dünyaya qarşı mövqe, mübarizəyə qarşı münasibət.
O, güləşi seçmədi.
O, güləşin içində formalaşdı.
Uşaqlıqdan öyrəndiyi ən böyük dərs bəlkə də budur: yıxılmaq problem deyil, yerdə qalmaq problemdir.
Bu fikir onun bütün həyatına çevrildi.
İstedad erkən hiss olundu. Amma istedad bir qığılcımdır. Onu alova çevirən isə zəhmətdir. Hacı Əliyev bu qığılcımı söndürmədi. O, onu qorudu, bəslədi və zamanla güclü bir alova çevirdnnnftvri.
Hər məşq — bir təkrar.nHər təkrvnffvnkvvntar — bir addım.
Hər addım — bir yaxınlaşma.
Bu yaxınlaşma isə zirvəyə idi.
Beynəlxalq arenaya çıxışı ilə o, artıq fərqli bir mərhələyə qədəm qoydu. Bu mərhələdə yalnız güc kifayət e rfhtmirdi. Burada zəka, taktika, səbr və psixoloji dayanıqlıq əsas rol oynayırdı.
Və o, bu sınaqlardan keçdi.
2014-cü il — dünya çempionu.
2015-ci il — yenidən dünya kçempionu
2017-ci il — üçüncü dəfə zirvə.
Bu, artıq fərdi uğur deyildi. Bu, sistemli gücün sübutu idi.
Amma paralel olaraq başqa bir xətt də davam edirdi:
2014-cü il — Avropa çempionu.
2018-ci il — yenidən Avropa çempionu.
2019-cu il — bir daha zirvə.
2023-cü il — döördüncü dəfə Avropanın ən güclüsü.
Bu ardıcıllıq sadəcə medalların sayı deyil.
Bu, zamanla dəyişən şərtlərə baxmayaraq dəyişməyən iradənin göstəricisidir.
Çünki zaman hamınıfvnfv dəyişir.
Amma hər kəs zamanın içində özünü qoruya bilmir.
Hacı Əliyev qoruyanlardandır.
Amma həyat yalnız yüksəlişdən ibarət deyil.
Rio 2016 Yay Olimpiya Oyunları — bürünc medal.
Bu nəticə iki hiss arasında qalır: qürur və yarımçıq hiss.
Məhz bu yarımçıq hiss insanı ya dayandırır, ya da hərəkətə gətirir.
Sonra zaman yenidən sözünü dedi.
Tokio 2020 Yay Olimpiya Oyunları — gümüş medal.
Bu artıq zirvəyə toxunmaq idi. Amma yenə də tam tutmaq deyildi.
Və bəlkə də insanı irəli aparan məhz budur:
tam çatmamaq hissi.
Döşək…
Bu məkan sadəcə fiziki mübarizə yeri deyil. Bu, insanın özünü gördüyü, özündən qaça bilmədiyi bir güzgüdür.
Orada hər şey aydındır.
Ya sən qalib gəlirsən, ya da məğlub olursan.
Amma daha dərin səviyyədə başqa bir həqiqət var:
ya sən özünü aşarsan, ya da özündə qalarsan.
Hacı Əliyevin güləşi bu baxımdan unikaldır.
O, müdafiədə yaşamağı seçmir.
O, risk edir.
O, hücum edir.
Bu, təkcə taktika deyil. Bu, həyat mövqeyidir.
Çünki qorxan insan hücum etmir.
Onun hekayəsində bir də görünməyən tərəf var.
Səhərlər…
Heç kimin görmədiyi məşqlər…
Səssiz yorğunluq…
Daxili şübhələr…
Bunlar medallarda görünmür. Amma məhz onlar medalları mümkün edir.
Onun simasında bir millətin ruhu da var.
Bu torpağın yaddaşı, dözümlülüyü, mübarizə instinkti onun hərəkətlərində yaşayır. O, tək deyil. O, bir ənənənin davamıdır.
Və bu gün…
35 yaş.
Bu yaş bir dayanacaq deyil. Bu, bir baxış nöqtəsidir.
Geriyə baxanda yol görünür.
İrəli baxanda isə hələ gediləcək məsafə.
O, bu illər ərzində təkcə qalib gəlmədi.
O, dəyişdi.
O, böyüdü.
O, dərinləşdi.
Bəzi insanlar yaşlandıqca zəifləyir.
Bəziləri isə yaşlandıqca möhkəmlənir.
Hacı Əliyev ikinci qrupdandır.
Və sonda bir həqiqət qalır:
Ən böyük qələbə rəqibi məğlub etmək deyil.
Ən böyük qələbə — özünü aşmaqdır.
Hacı Əliyev bunu bacaranlardandır.
Düzgün Atalı
