Bu gün Asif Atanın cismani yoxluğunun günü deyil, Ruhunun xalq yaddaşında yenidən doğulduğu gündür. Böyük insanlar ölümlə bitmirlər; onların ömrü zaman ölçüsü ilə deyil, yaratdıqları mənanın ömrü ilə ölçülür. Cism torpağa qayıdır, söz zamana qarışır, ancaq Ruh yol olaraq yaşayır.
Asif Ata ömrünü insanın öz mahiyyətini dərk etməsinə, özünə qayıdışına, özündəki ucalığı tanımasına həsr etdi. O, insana aciz varlıq kimi deyil, sonsuz yüksəliş imkanları daşıyan ruhani varlıq kimi baxdı. İnsan özündən böyük olmağa qadirdir, deyə çağırdı; özünə inanan, öz mahiyyətinə yüksələn insanın Mütləqlə təmasa çata biləcəyini söylədi.
5 Şölə Ayı həm kədər günüdür, həm də düşüncə günü. Bu gün biz təkcə bir şəxsiyyəti anmırıq; bir ömrün yaratdığı mənanı, bir Ruhun yandırdığı ocağı, bir inamın yaşatdığı işığı xatırlayırıq. Çünki Ata üçün ölüm son deyildi. Ölüm insanın öz əməllərində, öz sözündə, öz yaratdığı mənəvi dünyada yaşamaq sınağı idi.
Aradan illər keçib. Ancaq Atanın dediyi sözlər, insanı ucalığa çağıran düşüncələri, xalqı öz ruhuna qaytarmaq istəyi yaşayır. Böyük şəxsiyyətlərin varlığı onların cisimlərində deyil, insanların qəlbində oyatdıqları işıqda davam edir. Bu işıq isə yalnız xatirə deyil, həm də çağırışdır — özünü dərk etməyə, ləyaqətli yaşamağa, ruhani yüksəlişə çağırış.
Bu gün Ata Son Evinin önündə, yaxud uzaqlarda onun adını düşünən hər bir insanın qəlbində eyni duyğu yaşayır: bədən torpağa qovuşa bilər, ancaq həqiqətə xidmət edən Ruh zamanın fövqünə yüksəlir. O, illərin arxasında qalmır, gələcəyə doğru yol göstərir.
5 Şölə Ayında Asif Atanı ehtiramla anırıq. Onun xatirəsi qarşısında baş əyərkən yalnız keçmişə baxmırıq; həm də gələcəyə boylanırıq. Çünki Ata Ruhu keçmişin xatirəsi deyil, sabahın ümididir. Yandırdığı Ocaq yaşayırsa, deməli, onun işığı hələ də insanı özünə, xalqını öz ruhuna, bəşəriyyəti isə öz ləyaqətinə çağırır.
Atamızın xatirəsi əzizdir. Ata Ruhu yaşayır. Yandırdığı Şölə sönmür.
Düzgün Atalı
