Millət yatıb.
Gözləri açıqdır, amma görmür.
Qulaqları eşidir, amma duymur.
Danışır, amma öz həqiqətini demir.
Və bu yuxu davam etdikcə, onun əlindən bir-bir hər şeyi alırlar:
kimliyini, dilini, yaddaşını, ruhunu, iradəsini və gələcəyini.
Bir gün oyanacaq.
Amma o gün ətrafına baxanda özünü tanımayacaq.
Çünki özgələşdirilmiş bir dünyada özünə yad olacaq.
O zaman anlayacaq ki, itirdikləri təkcə maddi sərvətlər deyilmiş.
Ən böyük itki — özün olmaq haqqını itirməkmiş.
Və onda peşman olacaq.
Amma peşmanlıq itirilmiş zamanı geri qaytarmır.
Gecikmiş ayılmaq, bəzən, ayılmaq deyil — faciənin fərqinə varmaqdır.
Ona görə də, ey millət!
Oyan!
Səni səndən uzaqlaşdıran hər şeyə qarşı oyan!
Yadlığın içində əriməyə qarşı oyan!
Öz ruhunu, öz kimliyini, öz iradəni başqasına verməyə qarşı oyan!
Çünki sən bu gün oyanmasan,
sabah oyananda bəlkə də oyanacaq bir millət, qoruyacaq bir kimlik, sahib çıxacaq bir Vətən tapmayacaqsan.
Bu gün seçim günüdür.
Ya özünə qayıdacaqsan —
ya da bir gün özünü itirdiyini anlayacaqsan.
Oyan, millət!
Gec olmadan.
Özünü itirmədən.
Özündən vaz keçmədən.
Düzgün Atalı
